พี่กำลังหาอะไรอยู่เหรอ
ซอจิน มาดูนี่ให้หน่อยสิ
เธอว่ามันเป็นยังไง
"เกสต์เฮาส์ บูลองเช่" เหรอ
- ใช่ - ที่นี่มันมีอะไรเหรอ
ตอนนี้ก็เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว
- เราก็ต้องตกแต่งร้านของเราด้วยสิ - อ๋อ
ฉันก็เลยกำลังหาที่ที่จะใช้ดูเป็นต้นแบบได้น่ะ
ที่นี่ก็โอเคดีนะว่ามั้ย
การตกแต่งก็สวย บรรยากาศก็ดีอยู่นะ
แถมเจ้าของที่นี่เขาอบขนมปังใหม่ๆ ให้ลูกค้าที่มาพักด้วยนะ
- จริงเหรอ - ใช่
บริการดีจังเลย
คือว่า...
พี่...
ฉันออกไปข้างนอกแป๊บนึงนะ
ตอนนี้เหรอ
ดึกป่านนี้จะไปไหนอีก
พอดีฉันมีธุระต้องไปทำหน่อยน่ะ
เอาสิ ตามสบาย
- อือ - โอเค
พี่จุนกี
ฉันมาถึงแล้ว
พี่อยู่ไหนเหรอ
ซอจิน ฉันเอง
ฉันตกใจหมดเลย
ขอโทษทีๆ
เข้ามาในนี้สิ
ตรงนี้ๆ
ว่าแต่...
ไม่มีใครตามเธอมาใช่มั้ย
- แล้วดงกูล่ะ - พี่เขานั่งอยู่ที่บ้าน
ทำไมต้องเวอร์แบบนี้ด้วย
เวอร์อะไรกัน
เธอไม่เห็นเหรอว่าช่วงนี้ เขาจับตามองยิ่งกว่าเดิมอีกนะ
จะเดตตามใจชอบก็ทำไม่ได้
แถมยังบอกคนอื่นไม่ได้ว่าฉันมีแฟนแล้ว
นี่มันคืออะไรเนี่ย
ก็เราไม่มีทางเลือกนี่นา
แต่อาทิตย์นี้ฉันไม่มีคิว
- เราไปเดตกันมั้ย - จริงเหรอ
วันนี้พี่ไม่มีถ่ายเหรอ
อืม...
อาทิต์นี้ฉันก็ไม่มีนัดเหมือนกัน
ถ้างั้น...
เราไปเที่ยวกันเถอะ
ไปเที่ยวเหรอ
เอาที่ใกล้ๆ ก็พอ ค้างสักคืนนึง
พี่คิดว่ายังไง
ค้างคืนกับฉันมันไม่เร็วไปหน่อยเหรอ
พี่คิดเรื่องอะไรอยู่
นอนคนละห้องย่ะ
พี่บ้าไปแล้วเหรอ
โอเค
ก็ได้ ไปก็ไป
ไปเที่ยวกันเถอะ
ไปกันเลย
จัดไป
ไปเที่ยวกันเลย
หลบเร็วเข้าๆ
ให้ตายสิวะ คลาดสายตาอีกแล้ว
เธอจะต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ
จะต้องมีอะไรบางอย่างอยู่แถวนี้แน่นอน
คังซอจิน อีจุนกี
ฉันจะต้องหาพวกแกให้เจอ
เร็วๆ หน่อย ให้หมดทุกซอกทุกมุมเลยนะ
ลูกค้าก็ไม่ค่อยมี ทำไมต้องทำความสะอาดบ่อยๆ ด้วย
ก็นั่นน่ะสิ
อากาศดีๆ แบบนี้ ฉันอยากไปเที่ยวสักที่ แล้วพักผ่อนสักหน่อยจัง
เที่ยวเทิ่วอะไรของแก
เราจะเอาเงินจากไหนไปเที่ยว
ทำความสะอาดไป
ค่ะ คุณฮยอนจุน
ยังไม่ได้บอกพวกเขาเลยค่ะ
แต่ฉันคงไปไม่ได้แล้วค่ะ
ขอโทษด้วยนะคะ
ค่ะ
อะไรเหรอ พี่ไปที่ไหนไม่ได้เหรอ
คือว่า...
ที่โรงเรียนสอนทำขนมเขาจะจัดทริปกันน่ะ
แต่ฉันมีทั้งซอลแล้วก็งานที่เกสต์เฮาส์ ฉันเลยปฏิเสธพวกเขาไปแล้ว
ทำไมล่ะ
พี่ไปเที่ยวเถอะ
นักเรียนคนอื่นไปกันหมด พี่ก็ต้องไปด้วยสิ
ใช่ๆ คุณยุนอาไปเที่ยวเถอะ เดี๋ยวพวกเราดูแลซอลให้เอง
ว่าแต่ไปเมื่อไหร่เหรอ
เสาร์นี้ค่ะ ไปสองวันหนึ่งคืน
อะไรนะ สองวันหนึ่งคืนเลยเหรอ
ถ้างั้นไอ้ฮยอนจุนนั่น ก็จะได้อยู่กับเธอคืนนึงเลยสินะ
ไม่ได้ จะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้
เดี๋ยวก่อนๆ
แต่จะทำยังไงดีล่ะ
ทริปของโรงเรียนคุณกับ วันเวิร์กชอปของเราเป็นวันเดียวกันเป๊ะเลย
เวิร์กชอปเหรอ พวกเราจะไปเวิร์กชอปกันเหรอ
ใช่
ที่ผ่านมาพวกเราต้องทำทั้งซักผ้าของลูกค้า ล้างจาน...
แล้วก็ทำความสะอาด
ฉันก็เลยวางแผนว่าจะไป เวิร์กชอปสักสองวันหนึ่งคืนน่ะ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไหนแกบอกว่าไม่มีเงิน
อ้าว อ๋อ...
ฉันเก็บไว้เซอร์ไพร์สพวกแกไง
แค่การแสดงน่ะ ไม่รู้จักคำว่า "เซอร์ไพร์ส" เหรอ
แต่ว่าคุณยุนอา
ผมต้องขอโทษด้วยนะ แต่คุณคงไปทริปนั้นไม่ได้แล้วล่ะ
ไม่เป็นไรค่ะ มันช่วยไม่ได้นี่คะ
เยี่ยม อาทิตย์นี้ทุกคนว่างกันใช่มั้ย
เดี๋ยวสิ
อาทิตย์นี้เหรอ
ฉันคงไปไม่ได้หรอก
ทำไมล่ะ เธอมีนัดแล้วเหรอ
อ๋อ คือว่า...
อาทิตย์นี้ฉันต้องไปทำข่าวทั้งคืน
จริงเหรอ
ฉันก็ไปไม่ได้เหมือนกัน
อาทิตย์นี้ฉันต้องถ่ายละครทั้งคืนเลย
หืม...
จะบอกว่าพวกพี่สองคนมีธุระ ที่ต้องทำทั้งคืนอาทิตย์นี้งั้นสินะ
- จริงๆ นะ - ฉันพูดจริงๆ
งั้นเหรอ
ซอจิน แล้วข่าวที่เธอต้องไปทำคือเรื่องอะไรเหรอ
เอ๊ะ
ฉันต้องไปทำข่าวเรื่องงานศพน่ะ
อะไรนะ งานศพเนี่ยนะ
แต่กว่าจะถึงอาทิตย์นี้ก็ยังเหลืออีกตั้งหลายวัน
แล้วเธอรู้ล่วงหน้าได้ยังไงว่าจะมีคนตาย พูดจาอะไรไร้สาระ
เอ่อ...
คือว่า...
พอดีคนที่ฉันต้องทำข่าวเขาป่วยหนักมาก
รุ่นพี่ฉันเลยคาดการณ์ว่าเขาอาจจะเสียอาทิตย์นี้
เลยบอกให้ฉันเตรียมตัวไว้น่ะ
จริงเหรอ
ก็ใช่น่ะสิ
งั้นฉันจะโทรไปเช็กกับรุ่นพี่เธอนะ
ว่าไงนะ
เอาอีกแล้วๆ
เอาเลย อยากทำอะไรก็ทำเลย
เอาสิ โทรไปเลย
โอ้ เอางี้ใช่มั้ย
งั้นฉันจะโทรเดี๋ยวนี้แหละ
กดโทรไปเลยๆ
ยืนยันด้วยตัวเองไปเลย
ฉันกดจริงนะ จะกดแล้วนะ
ฉันจะกดโทรแล้วนะ
โอเค แค่นี้แหละ
ก็ได้ ฉันเชื่อเธอก็ได้
- แต่ห้ามคนอื่นถอนตัวแล้วนะ - อื้อ
แต่อาทิตย์นี้ฉันกับดูชิกก็ต้องไป ถ่ายรูปสำหรับใช้ในชอปปิงมอลล์นะ
ถ่ายตอนไปเวิร์กชอปก็ได้น่า
เอาล่ะ วันเสาร์เราจะออกเดินทางกันแต่เช้า
- ทุกคนเข้าใจแล้วนะ ห้ามมีข้ออ้างเด็ดขาด - โอเค
- ทำความสะอาดต่อ - มาทำต่อกันเถอะ
เร็วเข้า ออกมาเร็วเข้า
รีบลงมาเร็วๆ
ดงกู เราไม่ได้ไปเที่ยวกันนานแล้วเนอะ
เมื่อวานฉันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับเลยล่ะ
ไอ้หมอนี่ แกดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ
ใช่ คุณยุนอา แล้วซอลล่ะครับ
ยังนอนอยู่เลยค่ะ ฉันอยากให้เธอนอนอีกหน่อยน่ะค่ะ
ดีแล้วครับ
นี่เธอเป็นผู้ลี้ภัยเหรอ แกจะอพยพไปไหน
ของพวกนี้อะไรเนี่ย
คิดว่าอะไรล่ะ
ก็ของที่จะเอาไปถ่ายไง
ทั้งหมดนี่เลยเหรอ
ต้องถ่ายเยอะขนาดนี้เลยเหรอ
แล้วมันเป็นเพราะใครกันล่ะ
ใครกันที่บังคับให้เราไป แม้ว่าเราจะปฏิเสธแล้วก็ตาม
แหม เอาไปหมดก็เอาไปหมด
เอามาอีกได้นะ
จะไปกันแล้วเหรอ เดินทางดีๆ นะ
- จะออกไปทำงานแล้วเหรอ - ใช่
จะไปทำงานไม่ใช่เหรอ แล้วเป้นั่นคืออะไร
คือว่า...
ฉันต้องทำข่าวทั้งคืน ก็เลยต้องเตรียมของไปเผื่อ
เธอน่าจะไปด้วยกันนะ ซอจิน
ฉันก็อยากไป
ฉันเองก็อยากไปเที่ยวกับพวกพี่นะ แต่ดันติดงานนี่สิ
นี่ คังซอจิน
เธอรู้ใช่มั้ยว่าจะโดนอะไร ถ้าเธอกับพี่จุนกีไปเที่ยวด้วยกันตอนที่ฉันไม่อยู่
"เธอต้องลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมฝังศพ"
พี่จะพูดแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ
รู้แล้วน่า ฉันจะอยู่ให้ห่างจากพี่จุนกี 500 เมตรไปเลย พอใจมั้ย
ดีมาก
โชคดีนะ เยี่ยมมาก
เอ๊ะ ซอลตื่นแล้วแน่เลย
เดี๋ยวฉันอุ้มลูกก่อนนะคะ
ครับ เชิญเลยๆ
[คุณฮยอนจุน]
หมอนี่จะโทรมาอีกทำไมวะ
ฮัลโหล
อ๋อใช่ ผมเอง คังดงกู
ตอนนี้คุณยุนอาไม่ว่างมารับสาย
คุณโทรมามีอะไรเหรอครับ
ได้ยินว่าวันนี้พวกคุณจะไปเวิร์กชอปกัน
ผมก็เลยจะโทรมาอวยพรให้เธอเดินทางปลอดภัย
ไม่ต้องห่วงหรอกครับ คุณยุนอาจะต้องสนุกมากแน่นอน
คุณก็เที่ยวให้สนุกเหมือนกันนะ
แค่นี้นะ พวกเราต้องออกเดินทางแล้ว
ฉันวางสายใส่เขาได้แล้วโว้ย
อื้อ ฉันมาถึงแล้ว
อะไรนะ
ที่ไหนนะ ทางสามนาฬิกาเหรอ
มันคือตรงไหนล่ะ
ตกใจหมด
ทำอะไรของพี่เนี่ย ฉันตกใจนะ
รีบขึ้นมาสิ ก่อนจะมีคนมาเห็นเข้า
จริงสิ ช่วยเอาอันนี้ออกไปให้ทีนะ เร็วเข้าล่ะ
ไม่อยากจะเชื่อเขาเลย
นี่เขาเป็นสายลับ 007 หรือฝ่าปฏิบัติการสะท้านโลกกันเนี่ย
แยกไม่ออกเลยว่ากำลังไปเดต หรือทำภารกิจลับข้ามโลกกันแน่
ขึ้นมาเลย เอากระเป่ามา
เราต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
ระวังไว้ก็ไม่เสียหายนี่
นี่กลิ่นอะไร
ฉันว่าฉันได้กลิ่นตุๆ นะ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ตั้งแต่ดูชิกกับซูอาเอารถไปทดลองขับ ก็ได้กลิ่นตุๆ ตลอดเลย
ฉันว่าเราไปเที่ยวทริปแรกของเรากันเถอะ
ซอจิน เป็นไรมั้ย
ฉันไม่เป็นไร
แต่ว่าพี่
ถ้าพี่หาเงินได้เยอะๆ เมื่อไหร่ พี่ต้องเปลี่ยนรถทันทีเลยนะ
ทำไมล่ะ รีเบกก้ายังดีอยู่เลยนะ
ดูนี่นะ รีเบกก้า แกโอเคใช่มั้ย
เห็นมั้ย ยังโอเคอยู่เลย น้องรีโกรธแล้วเนี่ย
ไปกันเถอะ ไปเที่ยวกันดีกว่า
อะไรเนี่ย
- รถคันนี้มันโอเคแน่นะ - รีเบกก้า!
อากาศก็ดี วิวก็สวย
มากับพี่แบบนี้มีความสุขจังเลย
แล้วก็ไม่มีไอ้ปีศาจคังดงกู ยิ่งรู้สึกอิสระสุดๆ ไปเลย
ใช่เลย
โอ๊ะ ฉันว่าน่าจะตรงนั้นนะ
- เรามาถึงแล้ว - อ๋อ
งั้นจอดตรงนี้แล้วกัน
ตื่นเต้นจังๆ
ไปกันเลย
ว้าว สวยมากเลยนะเนี่ย
ที่นี่ชื่อบูลองเช่ใช่มั้ย
ชื่อก็เพราะ
ว่าแต่เธอรู้จักที่นี่ได้ยังไงเหรอ
สองสามอาทิตย์ก่อนพี่ดงกูนั่งหาสถานที่ ที่จะใช้เป็นต้นแบบในการตกแต่ง
ฉันเห็นว่ามันสวยดีก็เลยอยากลองมาที่นี่ดู
กับพี่แบบนี้ไง
แหม แบคคาที่รักของฉัน อยากมาที่นี่กับพี่ขนาดนั้นเลยเหรอ
พอได้แล้วๆ
เราเข้าไปกันเถอะ
โอเค
เจ้าหญิง ขึ้นมาได้เลย
ไปกันเลย
ผอ. บงไหวมั้ย
ไม่รู้สิ ฉันรู้สึกไม่สบายตัวเลย
นี่แค่ไม่กี่ชั่วโมงเองนะ
เลิกบ่นแล้วมาลูบหลังให้ฉันหน่อยสิ เร็วเข้า
นายนี่มันเรื่องเยอะจริงๆ
โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิ
เฮ้ยๆ
เดี๋ยวอวัยวะภายในฉันก็ออกมาพอดี
รู้แล้วน่า
อะไรอะ
เกสต์เฮาส์ บูลองเช่เหรอ
เรามาพักกันที่เกสต์เฮาส์เนี่ยนะ
ใช่ ทำไมเหรอ
มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่ คนทำเกสต์เฮาส์จะมาพักที่เกสต์เฮาส์แบบนี้
อย่างน้อยก็น่าจะพักที่รีสอร์ตอะไรพวกนั้น
รีสอร์ตมันแพงจะตาย
แล้วการตกแต่งของที่นี่ก็สวยมาก ฉันเลยอยากมาดูหน่อยน่ะ
คุณยุนอา คุณว่ายังไง
สวยมากเลยค่ะ
เอาล่ะ เข้าไปข้างในกันเถอะ
ดูชิก เข้าไปกันเถอะ
เร็วเข้า
ผอ. บง มัวทำอะไรอยู่
ถ้าอ้วกเสร็จแล้ว หิ้วกระเป๋าในรถมาด้วยล่ะ
นี่ๆ
ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี เธอเอาออกมาให้หน่อยสิ
นี่ ฉันเป็นเจ้านายนายนะ จะให้ฉันทำเองได้ยังไง
เลิกบ่นแล้วหิ้วออกมาด้วยล่ะ
เป็นเจ้านายที่โหดเหี้ยมจริงๆ
ฉันอยากดูสวยต่อหน้าพี่จุนกีสักหน่อย
งั้นวันนี้แต่งลุกเซ็กซีหน่อยดีกว่า
คุณซูอาคะ ฉันว่าห้องเราน่าจะเป็นห้องนี้นะคะ
อ๋อ จริงด้วย
เดี๋ยวนะ เสียงฟังดูคุ้นๆ จัง
ซอล ลูกชอบมั้ยจ๊ะ
ว้าว
ห้องสวยมากเลยนะ
จริงด้วย ดูน่าอยู่มากเลย
เอ๊ะ มีแขกคนอื่นพักด้วย
กำลังหลับอยู่เหรอ
เรามาจัดของกันก่อนดีกว่า
ดีเลยค่ะ
ชอบมั้ยจ๊ะ
เป็นไปได้ยังไง ทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่ มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
เฮ้อ
ขับรถมาตั้งไกล เหนื่อยจริงๆ
แต่ในเมื่อเป็นทริปแรกของเราทั้งที เราก็ต้องร่าเริงเข้าไว้สิ
ดูชิก ห้องนี้ๆ
ที่นี่เหรอ ฉันรู้สึกไม่สบายเลย อยากจะบ้าตายจริงๆ
อะไรน่ะ
เสียงน่ารำคาญๆ มันมาจากทางไหนนะ
- ให้ฉันถือให้มั้ย - ไม่เป็นไร
ห้องใหญ่แล้วก็สะอาดดีนะ ว่ามั้ยดูชิก
ไม่รู้สิ อย่าเพิ่งมาถามอะไรฉันเลย
มีแขกคนอื่นอยู่ด้วย เขาหลับอยู่หรือเปล่านะ
เจ้าพวกนี้มาที่นี่ได้ยังไงเนี่ย
เป็นไปได้ยังไง
ดูชิก เราไปเดินเล่นกันเถอะ ของเดี๋ยวค่อยมาจัดทีหลัง
ฉันอยากพักก่อนน่ะ
ไม่เอาน่า มาตั้งไกลขนาดนี้ ไปเดินเล่นกันเถอะ
- แต่ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเลยนะ - เร็วเข้า ไปกันเถอะ
อะไรวะเนี่ย
ทำไมเจ้าพวกนี้ถึงมาอยู่ที่นี่ได้
อย่าบอกนะว่าพวกนั้นจะมาพักที่นี่
แม่งเอ๊ย ซวยอะไรอย่างนี้
เดี๋ยวนะ
ซอจิน
คุณยุนอา ซูอา
รีบๆ ออกมาเถอะ ของค่อยจัดทีหลัง
โอเคๆ กำลังจะออกไป
คุณยุนอา เราออกไปกันเถอะ
เอางั้นเหรอคะ
ซอล หนูอยากไปเดินเล่นมั้ยจ๊ะ
ไปเดินเล่นกับแม่ดีกว่า
อะไรกันเนี่ย พวกเขามาเวิร์กชอปกันที่นี่เหรอ
อยากจะบ้าตายจริงๆ
ฉันต้องไปหาพี่จุนกีก่อน
มีสระว่ายน้ำด้วย พวกแกเอาชุดว่ายน้ำมามั้ย
สุดยอดไปเลย
ที่นี่ดีจังเลย
ที่นี่ใช้ได้เลยนะ ว่ามั้ย
- สวัสดีครับ - นี่ผ้าเช็ดตัวครับ
- ครับ - ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้เลยนะครับ
ครับ ขอบคุณครับ
แต่ว่าเกสต์เฮาส์ของคุณสวยมากเลยนะครับ
ขอบคุณครับ
ว่าแต่คุณบริหารเกสต์เฮาส์ ใหญ่ๆ แบบนี้คนเดียวเหรอครับ
ผมยังไม่เห็นพนักงานคนอื่นเลย
มันต้องเสียเงินเยอะ ผมเลยดูแลที่นี่กับภรรยาสองคน
จริงๆ แล้วเราก็มีเกสต์เฮาส์อยู่ที่โซลเหมือนกัน
จริงเหรอครับ
พวกคุณก็มีเกสต์เฮาส์ แต่ก็ยังมาพักที่เกสต์เฮาส์เหรอครับ
อ๋อครับ
แต่คุณน่าจะรู้ระบบของเกสต์เฮาส์ดี
แต่ทำไมถึงได้จองแบบกะทันหันล่ะครับ
โชคยังดีที่ผมยังพอมีห้องว่างเหลืออยู่...
คุณน่าจะยุ่งอยู่นะครับ เชิญทำงานตามสบายเลยครับ
ถ้าต้องการอะไรบอกผมได้นะครับ
พูดอะไรของเขาก็ไม่รู้เนอะ
เอาเป็นว่า
ไหนๆ เราก็เหนื่อยกับการซักผ้า ทำความสะอาดให้ลูกค้ามาเยอะแล้ว
เรามาลืมเรื่องเกสต์เฮาส์ของเรา แล้วมาสนุกกันดีกว่า
โอเคมั้ย เราจะมาเล่นอะไรกันดีนะ
ฉันเมารถยังไม่หาย ขอกลับไปพักก่อนนะ
ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ
งั้นเหรอ ถ้างั้น...
งั้นก็กลับห้องกันเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปส่ง
พี่จุนกี
เขาหายไปไหนเนี่ย
ดูชิก แกไหวมั้ย
- ถ้าได้นอนสักหน่อยก็น่าจะดีขึ้นนะ - ชิบหายแล้ว!
นอนเลยๆ
ขอบใจนะ
แกพักไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันมาปลุกตอนจะกินข้าวแล้วกัน
ไม่เป็นไร ฉันขอพักแป๊บนึงแล้วจะออกไป
แกไม่ต้องห่วงแล้วไปสนุกต่อเถอะ
ก็ได้
ถ้าอยากได้อะไรก็โทรหาฉันได้เลยนะ
อืม
คนอะไรนอนเยอะจัง
ซอจิน
หายไปไหนเนี่ย
ซอล มากินนมกันเถอะ
- ถึงเวลากินนมแล้วนะ - ชิบหายแล้ว!
มากินนมกันเถอะ รอแป๊บนึงนะ
หิวแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวแม่ให้กินนมนะ รอแป๊บนึงนะ
เอ๊ะ
หายไปไหนเนี่ย
ทำไม มีอะไรหายเหรอ
ใช่ กล้องฉันหายน่ะ ฉันว่าฉันวางไว้ตรงนี้นะ
เธอเอาไปไว้ที่อื่นหรือเปล่า
เปล่านะ ฉันวางไว้ตรงนี้จริงๆ
คุณครับ ขอโทษนะครับ
คุณเห็นกล้องที่วางอยู่ตรงนี้มั้ยครับ
ถ้างั้นมีคนอื่นเข้ามาตอนที่เราไม่อยู่มั้ยครับ
ทำไมเขาถึงทำตัวน่าสงสัยจังนะ
นี่คุณ
เวลามีคนมาถามอะไร ก็ควรตอบเขาหน่อยสิ
คุณนี่มันจริงๆ เลยนะ
เฮ้ย พี่จุนกี!
อ้าว ดงกู
แกมาที่นี่ได้ยังไง
อ้าว ซูอา
คุณยุนอาก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ พวกแกมาทำอะไรกันที่นี่
ไม่เห็นต้องถาม พวกเรามาเวิร์กชอปไง
พี่นั่นแหละมาทำอะไรที่นี่ ไหนบอกว่ามีถ่ายละครไง
อ๊ะ คือว่าเรื่องนั้น...
พอดีวันนี้กับพรุ่งนี้ฉันมีถ่ายทำแถวๆ นี้น่ะ
แต่กว่าจะเข้าฉากก็อีกตั้งนาน ฉันเลยมาแอบงีบที่นี่
แล้วพี่เข้ามานอนในห้องผู้หญิงทำไม
อ้าว
นี่ห้องผู้หญิงเหรอ
แต่ฉันตามเจ้าของห้องเข้ามานะ
เขาคงจะเบลอล่ะมั้ง สงสัยต้องไปว่าหน่อยแล้ว
เขาดูแลที่นี่คนเดียว ก็คงจะสับสนล่ะมั้ง
กล้องอยู่ตรงนี้นี่นา
ตรงไหน โอ๊ะ!
หาเจอแล้ว
ทำไมไม่รู้จักหาให้ทั่วๆ ก่อน
ขอบใจนะ
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย จะบังเอิญอะไรขนาดนี้
ไม่คิดเลยนะว่าจะมาเจอพี่ที่นี่แบบนี้
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย
นั่นน่ะสิ โคตรจะบังเอิญเลยจริงๆ
ถ้าซอจินไม่ติดงาน ก็คงได้มาพร้อมหน้าพร้อมตาแล้ว
น่าเสียดายจริงๆ
เอ่อ...
จริงด้วย
แต่ก็ช่วยไม่ได้อะเนอะ แต่ที่นี่ดีมากเลยนะ
ไม่คิดเลยว่าจะมีเกสต์เฮาส์แบบนี้ด้วย
อะไรน่ะ
เชือกอะไรอะ เมื่อกี้ยังไม่เห็นเลย
หรือว่าเป็นระฆังนะ
คุณลุง!
เป็นอะไรมั้ยครับ ผมขอโทษจริงๆ ครับ
ผมกำลังทำความสะอาดอยู่ คุณไปแกว่งเชือกทำไม
ก่อเรื่องไม่หยุดเลยจริงๆ
ขอโทษจริงๆ ครับ ให้ผมพาไปโรงพยาบาลมั้ยครับ
แต่กรุ๊ปลูกค้ากำลังจะมาถึงแล้วด้วย
ผมต้องทำความสะอาดแล้วก็จ่ายตลาดอีก
ผมขอโทษ
ถ้างั้นผมรบกวนอะไรคุณหน่อยสิ
รบกวนอะไรเหรอครับ
ทำดีจริงๆ เลยนะ
ไหนบอกว่าให้ลืมเรื่องเกสต์เฮาส์ แล้วเที่ยวให้สนุกไง
แล้วนี่มันอะไร
จะทำไงได้ล่ะ ก็เขาบาดเจ็บเพราะฉันนี่
พวกเราน่ะไม่เท่าไหร่ แต่คุณยุนอาอุตส่าห์ไม่ไปทริปกับที่รร. แท้ๆ
นายนี่เก่งจริงๆ
ขอโทษด้วยนะครับ คุณยุนอา
ไม่เป็นไรค่ะ
ได้ออกมาสูดอากาศดีๆ แบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนทำงานได้ดีขึ้นเลยค่ะ
เราแค่ทำรอจนกว่าเจ้าของจะกลับมา อดทนหน่อยนะครับ
ค่ะ
โอ้ เจ้าของโทรมาแล้ว
ครับ
เอ๋...
อ๋อ ได้ครับ
โอเคครับ
มีอะไร เขาว่าไงเหรอ
คือว่า...
เขาบอกว่าจะกลับมาช้าหน่อยน่ะ
เขาขอให้เราช่วยดูแลลูกค้า กับไปจ่ายตลาดให้หน่อยน่ะ
อะไรนะ ไมเกรนขึ้นเลย
ขอโทษที
เดี๋ยวฉันไปจ่ายตลาดให้เอง พวกเธออยู่ทำความสะอาดที่นี่ไปก็ได้
แต่คุณดงกูจะไปคนเดียวได้เหรอคะ ต้องซื้อของเยอะเลยนะคะ
ถ้างั้นพวกคุณไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวเราดูแลซอลให้เอง
ใช่มั้ย พี่จุนกี
หืม
ใช่ๆ
รบกวนด้วยนะคะ เดี๋ยวแม่มานะจ๊ะ
เข้าใจใช่มั้ยจ๊ะ
- ไปกันเถอะค่ะ คุณดงกู - ครับ ไปกันเถอะครับ
- เดินทางดีๆ นะคะ - ค่ะ
ขอโทษทีนะ
ว่าแต่ทำไมพี่ต้องทำตัวกระวนกระวายแบบนั้นด้วย
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
อะไร
เปล่า ไม่มีอะไร
[แบคคาที่รัก]
พี่ มาช่วยฉันหน่อยสิ ฉันอยู่ในห้องผู้ชาย
แล้วจะเข้าไปในห้องผู้ชายทำไมวะเนี่ย
คือว่า ฉันทำความสะอาดตรงนี้เสร็จแล้ว ฉันจะเข้าไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอนนะ
โอเค
อ้าว พี่
- อ้าว ดูชิก - อะไรเนี่ย
ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ พี่ไม่ได้ไปถ่ายละครหรอกเหรอ
อ๋อ คือว่า...
ฉันมีถ่ายแถวนี้น่ะ ก็เลยจองที่พักที่นี่ไว้
จริงเหรอเนี่ย
บังเอิญอะไรขนาดนี้
นั่นน่ะสิ ฉันดีใจจนน้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย
ดูชิก แล้วทำไมแกถึงมานอนเล่นบนเตียงล่ะ
ออกไปเถอะ ดูชิก
ไม่เอาอะ ผมรู้สึกไม่สบาย แล้วก็ยังเมารถไม่หายเลย
งั้นแกยิ่งควรออกไปสูดอากาศสิ ออกไปเดินเล่นเถอะนะ ดูชิก
ผมเหนื่อย ผมยังไม่อยากออก
งั้นก็นอนพักไปเลยสิ
- แต่ผมไม่ง่วงนี่ - ถ้างั้นก็นอนหลับตาไปสิ
- แต่ผมอยากเล่นเกมนี่ - โอ๊ย ช่วยออกไปก่อนได้มั้ย
จะมานอนอยู่ข้างในนี้ทำไมวะ
นั่นมันเรื่องของผม แล้วพี่จะตวาดทำไมเนี่ย
ห้ะ
เอ่อ คือว่า...
เพราะฉันเป็นห่วงน่ะ
พี่มาเป็นห่วงผมตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ไม่รู้ด้วยแล้ว ผมจะเล่นเกมไม่ต้องมากวนเลยนะ
แกนี่มันจริงๆ เลยนะ
พี่จุนกี มัวทำอะไรอยู่ ลูกค้ามาแล้ว ออกมาช่วยหน่อยสิ
โอเคๆ
เอาเป็นว่า แกห้ามขยับไปไหนเลยนะ นอนเฉยๆ ก่อนนะ
เข้าใจมั้ย
ยังไงฉันก็จะหาวิธีพาออกไปจากที่นี่ให้ได้
เชื่อใจฉันใช่มั้ย อดทนก่อนนะ
เดี๋ยวฉันกลับมานะ
เป็นอะไรของเขาเนี่ย
ทำไมต้องให้คนป่วยอย่างฉันออกไปข้างนอกด้วย
ว่าแต่เราต้องซื้ออะไรบ้างเหรอคะ
เห็นว่าวันนี้ลูกค้าจะจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกัน
เราซื้อผักกันก่อนดีกว่า
ค่ะ
นั่นไง ร้านขายผัก
สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับค่ะ รับอะไรดีคะ
ผมขอผักกาดหอมกับใบงาสำหรับสิบที่ครับ
ได้เลยค่ะ
คุณสองคนเป็นคู่แต่งงานใหม่ใช่มั้ย พวกคุณดูเหมาะกันมากเลยนะ
- อะไรนะคะ - อะไรนะครับ
พวกคุณดูเข้ากันมาก
ออกมาจ่ายตลาดกับสามีด้วย
สมัยก่อนฉันก็เป็นแบบพวกคุณนั่นแหละ
ในเมื่อพวกคุณดูเข้ากันมาก เดี๋ยวฉันจะแถมให้เยอะๆ เลย
คือว่า ไม่ใช่อย่างนั้น...
ขอบคุณมากเลยนะคะ จะกินให้อร่อยเลยค่ะ
สามีของฉันเขาชอบผักกาดหอมมากเลยค่ะ โชคดีจังเลยเนอะ ที่รัก
เอ๊ะ
ตายจริง ภรรยาคุณนี่น่ารักจริงๆ คุณโชคดีมากเลยนะเนี่ย
ขอให้ชีวิตคู่ราบรื่นนะจ๊ะ
ค่ะ ขอบคุณค่ะ
ที่รัก ไปกันเถอะค่ะ
ห้ะ
นี่คุณทำอะไรของคุณ
ที่รักอะไรกัน
เธอให้เรามาตั้งเยอะ เราจะปฏิเสธได้ยังไง
เราเก็บของแถมไว้กินเองดีกว่าเนอะ
แต่แบบนั้นมันไม่ถูกต้องนะ
การโกหกเป็นสิ่งไม่ดีนะ คุณยุนอา
ที่รัก ผมรู้ว่าอาหารโปรดของคุณคือเนื้อหมู
แต่ผมหาเงินได้ไม่มากพอ คงซื้อให้คุณได้แค่โลเดียว
แค่นี้คุณคงกินไม่พอหรอก
อยากได้เนื้อเพิ่มจัง จะทำยังไงดีนะ
ที่รัก ผลไม้ที่คุณชอบที่สุดคือแอปเปิล
แต่ผมไม่มีเงินซื้อให้คุณมากกว่านี้แล้วล่ะ
ทำยังไงดีนะ
เศร้าจังเลย
อะไรกันคะ
คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าการโกหกเป็นสิ่งไม่ดี
แต่มันดีไม่ใช่เหรอครับ ที่ได้เนื้อหมูกับผลไม้เพิ่มมาตั้งเยอะ
อันต่อไปที่ต้องซื้อคืออะไรเหรอคะ
คุณยุนอา ตามผมมาสิ
- มีอะไรเหรอคะ - ไปทางนั้น
เราจะไปที่ไหนคะเนี่ย
เรามาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
โอ้ อันนี้สวยดีแฮะ
ขยับมานี่สิครับ
คุณดงกู
คือว่า...
ผมเห็นผมคุณร่วงลงมาปิดหน้าตลอด ก็เลยกลัวคุณมองไม่เห็นน่ะ
แล้วถ้าเกิดคุณหกล้มขึ้นมา มันจะลำบากผมอีก
ผมก็เลยซื้อให้ ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ
ของเล็กๆ น้อยๆ เองครับ
ขอบคุณค่ะ
เรื่องแค่นี้เอง
ขอบคุณนะคะ
ไปกันเถอะ
คุณยุนอา
ไปกันเถอะครับ
คุณยุนอา คุณชอบกินซุนแดมั้ย
- ค่ะ - งั้นเราไปกินซุนแดกันดีมั้ย
ได้เหรอคะ
ป้าครับ ขอซุนแดสองที่ครับ
- ค่ะ - ขอบคุณครับ
มีอะไรเหรอครับ
คุณอยากดื่มมักกอลลีเหรอ
อะไรนะคะ
เปล่าค่ะ ฉันแค่เห็นว่าพวกเขา ดูดื่มกันอร่อยมากเลย
งั้นคุณก็ดื่มด้วยสิ
- ป้าครับ - คะ
ขอมักกอลลีที่นึงครับ
ได้ค่ะ
- ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นะคะ - ไม่เป็นไรหรอกครับ
อร่อยสุดๆ ไปเลย
อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอครับ
อีกสักแก้วมั้ยครับ
ถ้าดื่มอีกแก้วฉันอาจจะเมาก็ได้นะคะ
มาเที่ยวทั้งทีไม่เห็นเป็นไรเลย เอาอีกสิครับ
ถ้างั้นก็ได้ค่ะ
ตอนนั้น ฉันไม่น่าให้เธอดื่มมักกอลลีเยอะๆ เลย
แสบตาแสบจมูกไปหมดเลย
เรามาเที่ยวกันนะ ทำไมต้องมานั่งจุดไฟแบบนี้ด้วย
บ้าบอจริงๆ
ก็นั่นน่ะสิ ทำไมพวกเธอ ถึงต้องมาเวิร์กชอปกันที่นี่ด้วย
แล้วมาตวาดฉันทำไม ดงกูเป็นคนเลือกต่างหาก
- ยังไม่เสร็จเหรอครับ - ครับ ใกล้แล้วครับ
ได้แล้วครับ
ย่างได้เลยครับ
งั้นเหรอครับ ขอบคุณครับ
ดูน่าอร่อยจัง
มาทานด้วยกันมั้ยครับ พวกเราซื้อมาเยอะมาก
จริงเหรอคะ
จริงสิ
ดูชิกก็ยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน
ไปถามเขาหน่อยดีกว่า
เดี๋ยวก่อนๆ
เดี๋ยวฉันไปถามให้เอง เธออยู่ตรงนี้แหละ
- ขอบคุณนะคะ - ไม่เป็นไรครับ
ซอล นี่ไงหมูย่าง
ดูชิก ออกไปกินหมูย่างกันเถอะ
ออกไปกินกันเถอะ
ผมไม่กิน ผมยังรู้สึกไม่ค่อยดี ยังไม่อยากกินหรอก
แค่ได้กลิ่นก็จะตายแล้ว แล้วจะให้ไปกินได้ยังไง
บางทีถ้าแกกิน อาจจะรู้สึกดีขึ้นก็ได้นะ
ไม่ดีกว่า ผมยังรู้สึกไม่ค่อยดี
ไอ้บ้า แกบอกว่าไม่สบาย แต่กลับนอนเล่นมือถือทั้งวันเนี่ยนะ
ถ้าไม่สบายก็นอนพักไปเลยสิวะ!
ก็ผมไม่ง่วงนี่ แล้วพี่จะมาตวาดใส่ผมทำไม
ไอ้บ้านี่
อดทนอีกนิดนะ
เข้มแข็งไว้นะ
เข้าใจมั้ย
ฉันจะหาโอกาสพาแกออกไปจากห้องนี้ให้ได้
เข้าใจมั้ย
บอกแล้วไงว่าไม่ออก ผมไม่ออก!
เป็นอะไรของเขาเนี่ย จะให้มาเข้มแข็งอะไรวะ
อร่อยจังเลย
อ้าว ทำไมออกมาคนเดียวล่ะ
ดูชิกบอกว่าไม่กินเหรอ
อือ เขาบอกว่าไม่กิน
จริงเหรอ
สงสัยจะไม่สบายจริงๆ พี่รีบมานั่งกินสิ
ไม่ล่ะ ฉันก็ไม่อยากกินเหมือนกัน
พี่ ฉันอยากกินหมูย่าง ฉันหิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย
ยัยนี่ยังมีเวลามาคิดถึงหมูสามชั้นอีกเหรอ
นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ บ้าจริงๆ
เอามานี่
อะไรอะ พี่จะตักไปทำไม
ดูชิกบอกว่าไม่กินไม่ใช่เหรอ
ฮะ...
อ๋อ คือว่า...
ฉันเห็นแมวแถวนี้มันดูหิวๆ น่ะ
ฉันก็เลยสงสาร
ขอตักไปได้มั้ยครับ
ครับ เชิญเลยครับ
ขอบคุณครับ
พี่กลับมาทำไมอีก ผมบอกแล้วไงว่าไม่กิน
ฉันไม่ได้มาหาแกสักหน่อย
แล้วพี่มาหาใคร
แกไม่ต้องรู้แล้วเล่นเกมของแกต่อไปเถอะ
แล้วจะตวาดผมทำไมเล่า!
ว่าแต่แก้วกระดาษคืออะไร
ฮะ...
อ๋อ กาแฟน่ะ กาแฟ
แต่เห็นแกนอนแบบนี้ งั้นฉันไปก่อนนะ
- เดี๋ยวก่อน - หืม
แล้วแก้วกาแฟที่พี่ถือเมื่อกี้ล่ะ
อ๋อ คือว่า...
แต่นแต๊น!
มันเป็นมายากลไง มายากล
หายไปเลยใช่มั้ย มันหายไปอยู่ไหนนะ
สุดยอด เหลือเชื่อเลย พี่ทำได้ยังไงเนี่ย
พี่ ทำให้ดูอีกรอบทีสิ ขออีกรอบๆ
อีกรอบอะไรกันเล่า หุบปากไปเลย
แต่เมื่อกี้เขายังถืออยู่เลยนะ
[แล้วผักกาดหอมล่ะ]
ยัยบ้า...
นะพี่ ทำให้ฉันดูอีกครั้งได้มั้ย มันสุดยอดมากเลย
เอาจริงเหรอ
แกอยากได้จริงๆ เหรอ
อยากสิ ฉันอยากดูอีกรอบ
โชว์ให้ฉันดูเถอะนะ โชว์เลย
รอแป๊บนึง
อะไรอะ แล้วโชว์มายากลล่ะ พี่จะไปไหน
แต่นแต๊น
ว้าว สุดยอดไปเลย
โคตรทึ่งอะ ทึ่งจริงๆ มันหายไปไหนนะ ขอดูอีกรอบได้มั้ย
อีกรอบบ้านแกสิ หุบปากไปเลย
เขาทำได้ยังไงนะ
แล้วกระเทียมกับซอสล่ะ
พี่ อย่าทำแบบนี้เลยนะ โชว์ให้ฉันดูอีกครั้งได้มั้ย
อีกแค่ครั้งเดียวก็พอ
จะเอางั้นจริงเหรอ
อยากได้จริงๆ เหรอ
แกต้องได้ทุกอย่างก่อน แกถึงจะพอใช่มั้ย
พี่พูดอะไรของพี่ ผมแค่อยากดูเฉยๆ เองนะ
ครั้งสุดท้ายนะ ถือว่าผมขอ
อยากให้ฉันทำแบบนั้นจริงๆ ใช่มั้ย
แต่นแต๊น
โอ้โห แม่งโคตรทึ่งเลยอะ มันหายไปที่ไหนเนี่ย
ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ไม่เอาแล้ว
ฉันทำไม่ไหวแล้ว อย่าขอให้ฉันทำอีกเลยนะ
ก็ได้ แต่มันโคตรทึ่งเลยอะ
พี่ไปเรียนมายากลตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
ไม่รู้โว้ย หุบปากไปเลย
ไปให้พ้นเลย!
จะมาตวาดทำไมวะ
คุณยุนอา คุณเมาแล้วนะ พอเถอะครับ
ฉันยังไม่เมาเลยนะ
ฉันโอเคอยู่
ผมรู้ แต่เลิกดื่มเถอะครับ
เราต้องไปซื้อของกันต่อนะ
ก็ได้ค่ะ
แต่คุณดงกู เรามาเล่นซ่อนแอบกันดีมั้ยคะ
ซ่อนแอบเหรอครับ
ฉันชอบเล่นซ่อนแอบมากเลย
คุณอยากเล่นมั้ยคะ
อยู่ดีๆ จะมาเล่นซ่อนแอบทำไมล่ะครับ
เรายังจ่ายตลาดไม่เสร็จเลยนะ ลุกขึ้นเถอะครับ
ทั้งหมดเท่าไหร่ครับ
14,000 วอนค่ะ
- นี่ครับ - ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณสำหรับอาหารนะครับ
คุณยุนอา ไปกันเถอะครับ
เฮ้ย
คุณยุนอา
หายไปไหนล่ะเนี่ย
อยากจะบ้าตายจริงๆ
คุณยุนอา!
หายไปไหนของเขานะ คุณยุนอา!
คุณยุนอา
นี่คุณ
ตรงนี้ค่ะๆ
คุณยุนอามาทำอะไรที่นี่เนี่ย
โดนจับได้ซะแล้วสิ
คุณดงกูหาฉันเจอแล้ว
ตาฉันหาคุณบ้าง คุณไปซ่อนตัวได้เลยค่ะ
ซ่อนตัวอะไรของคุณ ตั้งสติหน่อยสิ คุณยุนอา
เมื่อกี้เธอยังดูปกติอยู่เลย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ซะล่ะ
เธอดื่มมักกอลลีเข้าไปเยอะ คงจะเมาน่ะครับ
จริงสิ ผมขอซื้อต้นหอมกำนี้หน่อยครับ
ได้ค่ะ
นี่ครับ
เฮ้ย
คุณยุนอา หายไปไหนอีกเนี่ย
อยากจะบ้าตายจริงๆ
คุณยุนอา คุณมานั่งอะไรตรงนี้
โธ่ โดนคุณจับได้อีกแล้ว
โอเค!
ตาฉันหาบ้าง คุณไปซ่อนตัวได้เลย
อยากจะบ้าตายจริงๆ
จะอะไรกับเล่นซ่อนหานักหนาเนี่ย
ไม่อยากเล่นเหรอคะ
ก็ได้ งั้นเดี๋ยวฉันไปซ่อนเอง
จะไปไหนอีกเนี่ย
คุณดงกู ปล่อยฉันนะ ฉันต้องไปซ่อน
ผมจะจัดการยังไงกับคุณดีนะ
จริงสิ
คุณดงกู ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ
ฉันต้องไปซ่อนตัวจริงๆ นะ
เงียบไปเลย!
พอเหล้าเข้าปากนิสัยก็เปลี่ยนไปเลยนะ
รีบๆ ตามผมมาเลย
เชื่อเขาเลย
คุณยุนอาๆ ช่วยตั้งสติหน่อยได้มั้ย
ให้ตายสิ โดนจับได้อีกแล้วเหรอเนี่ย
ก็ได้ คุณไปซ่อนนะ เดี๋ยวฉันเป็นคนหาเอง
ฉันล่ะอยากจะบ้าตายจริงๆ
ก็ได้
ครั้งนี้ผมจะเป็นคนหาอีกครั้ง
ส่วนคุณก็ไปซ่อนนะ โอเคมั้ย
ค่ะ
คุณอยากรู้มั้ยว่าที่ไหนที่ผมไม่มีทางหาคุณเจอ
ที่ไหนเหรอคะ
ทางนี้ๆ ตามผมมาสิ
ทางนี้ๆ
ถ้าฉันซ่อนตรงนี้ คุณจะหาฉันไม่เจอใช่มั้ยคะ
ผมหาคุณไม่เจอแน่นอน
โอเค
ซ่อนเลยนะ
คุณดงกู ฉันซ่อนตัวแล้วค่ะ
มาหาฉันสิคะ
โอเคครับ
โอ้โห ซ่อนมิดชิดขนาดนี้ ผมหาคุณไม่เจอแน่เลย
จะทำยังไงดีนะ
มาเที่ยวทั้งที แต่กลับต้องมาทำอะไรแบบนี้เนี่ยนะ
อะไรเนี่ย คุณหาเจอฉันเจออีกแล้ว
คุณดงกู ตาคุณซ่อนตัวแล้ว เดี๋ยวฉันเป็นคนหาเอง
พอได้แล้ว คุณยุนอา
ตั้งสติหน่อยได้มั้ย ผมขอล่ะ
คุณดงกู คุณโกรธฉันเหรอคะ
เปล่าครับ
แต่ฉันว่าคุณกำลังโกรธอยู่นะ
บอกว่าไม่ใช่ไงครับ
ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ คุณดงกู
ไม่ต้องขอโทษผมก็ได้
แค่หลับจนกว่าจะถึงที่พักก็พอ ผมขอล่ะ
คุณดงกู
มีอะไรอีก
คุณคงลำบากเพราะฉันมากเลยใช่มั้ยคะ
ฉันรู้ดีค่ะ
แต่ว่า...
ฉันกลัวค่ะ
ฉันกลัวว่าฉันจะต้องเจ็บอีกครั้ง
ฉันกลัวมากเลยค่ะ
ฉันกลัวจริงๆ
เพราะฉะนั้น คุณดงกูอย่าเกลียดฉันเลยนะ
อย่าเกลียดฉันเลยนะคะ
ดูชิก เป็นไงบ้าง โอเคขึ้นมั้ย
อือ พอได้นอนแล้วค่อยดีขึ้นหน่อย
ค่อยยังชั่วหน่อย
ถ้างั้นเราออกไปเดินเล่นกันดีมั้ย
โอเค แต่ขอเล่นตานี้ก่อน ตาสุดท้ายแล้ว
เดี๋ยวนะ นั่นเสียงกรนเหรอ
ใช่เสียงกรนเหรอ
เขานอนตั้งแต่เรามาถึงแล้ว คนอะไรนอนได้นอนดีจริงๆ
เอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ
ผู้ชายอะไรไว้ผมยาวขนาดนั้น
นั่นน่ะสิ
- เดี๋ยวนะ - อ้าว
เขาใส่เสื้อผ้าลายดอกไม้ด้วยเหรอ
ดอกไม้เหรอ
จริงด้วย
ฉันว่ามันเหมือนวันพีซลายดอกไม้เลยนะ
เขาใช่ผู้ชายจริงๆ เหรอ
พวกแกพูดเรื่องอะไรกัน เขาก็ต้องเป็นผู้ชายสิ
ผู้ชายไว้ผมยาวก็มีตั้งเยอะ
พวกแกไม่รู้จัก "ยูนิเซกซ์" หรือไง
เดี๋ยวนี้เสื้อผ้ามันไม่มีแบ่งแยกชายหญิงแล้ว
ดูสิ กางเกงในฉันยังลายดอกไม้เลย
ทำอะไรของพี่เนี่ย
แต่มันก็ยังแปลกๆ อยู่ดี
ทำไมเขาถึงหุ่นดีกว่าฉันอีก
- หืม - นั่นน่ะสิ
- หรือว่าเธอจะเป็นผู้หญิง - เอ๊ะ
ซูอา เธอลองไปเช็กดูซิ
- งั้นเหรอ - เฮ้ๆ
จะไปเช็กเขาทำไม
คนเขานอนอยู่อย่าไปยุ่งเลยนะ
มันเสียมารยาท อย่าเลย
พี่อย่ามายุ่งน่า ขอเช็กนิดเดียวเอง
บอกให้ถอยไปไง
โธ่
เขาเป็นผู้ชาย
เขามีหนวดด้วย
- หนวดเหรอ - จริงเหรอ
นึกว่าเป็นผู้หญิงซะอีก
หนวด...
- แต่เดี๋ยวนะ - อะไรอีก
ขนาดซอจินเป็นผู้หญิงก็ยังมีหนวดเลย
ซอจินเหรอ
นี่ คิดว่าจะมีผู้หญิงที่ไหน มีหนวดเหมือนซอจินอีกเหรอ
ก็จริง
เอาเป็นว่า
ตอนนี้ดูชิกก็โอเคแล้ว ถ้าดงกูมาแล้วเราออกไปถ่ายรูปกันนะ
โอเค
คุณยุนอา
เรามาถึงแล้ว
โอ๊ะ
อ้าว คุณดงกู
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ
จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะครับ
คุณเมาเหล้าแล้วก็เอาแต่ ชวนเล่นซ่อนแอบอยู่นั่นแหละ
รู้มั้ยว่าผมต้องตามหาคุณทั่วตลาดเลยนะ
จริงเหรอคะ ขอโทษทีค่ะ
เวลาฉันเมาทีไร ฉันชอบเล่นซ่อนแอบตลอดเลย
แต่ฉันไม่ได้ก่อเรื่องอะไรอีกใช่มั้ยคะ
ไม่มีแล้วครับ
เฮ้อ ค่อยยังชั่วหน่อย
ขอโทษด้วยนะคะ คุณดงกู
ไม่เป็นไรครับ
พักเยอะๆ นะ
ไม่เป็นไรค่ะ ยังเหลืองานต้องทำอีกเยอะเลย
หายไปไหนกันหมดเนี่ย
ลูกค้ากำลังจะมาถึงกันแล้วนะ
ขอโทษนะครับ
โอ๊ะ ผมว่าลูกค้ามาถึงแล้วนะ ยินดีต้อนรับครับ
อ้าว คุณฮยอนจุน
อ้าว คุณยุนอา เป็นไปได้ยังไงครับเนี่ย
ที่ที่คุณไปเวิร์กชอปก็คือที่นี่เหรอครับ
ใช่ค่ะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
เกสต์เฮาส์นี้เป็นของเพื่อนผมน่ะครับ
ไม่น่าเชื่อเลยนะครับเนี่ย
อย่างนี้นี่เอง
บังเอิญจังเลยนะคะ
เรามาขนกระเป๋าออกไปก่อนดีกว่า
โอเค
เอ๊ะ ทำไมข้างนอกถึงเสียงดังจังล่ะ
ลูกค้ามาถึงแล้วเหรอ ออกไปดูกันเถอะ ดูชิก
โอเค
นี่ๆ ซอจิน ลุกเร็วเข้า ซอจินๆ
ตื่นเร็วเข้าสิ
เวลาแบบนี้ยังจะนอนหลับลงอีก
มีอะไร มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ
ฉันก็ไม่รู้ แต่เราไม่มีเวลาแล้ว
รีบออกไปก่อนที่คนอื่นจะมาเถอะ
- เร็วเข้าๆ - โอเค
ทำไมเขาต้องมาอยู่ตรงนี้ด้วยวะ ซวยชิบเป๋ง
ซอจิน ฉันว่าเราต้องหาวิธีอื่นแล้วล่ะ
- จะทำยังไงกันดี - งั้นเหรอ
งั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ
จริงสิ ทางหน้าต่างไง
เปิดเลยๆ
อ้าว ทำไมเลื่อนไม่ได้ล่ะ
ฉันว่ามันน่าจะเสียนะ
อะไรนะ
ชิบหายแล้วสิ
ถ้าดงกูจับได้มีหวังตายแน่
จะทำยังไงกันดี
จริงสิ
อะไร พี่นึกอะไรดีๆ ออกแล้วเหรอ
- ซอจิน - ห้ะ
เธอเข้าไปในนั้นสิ
ว่าไงนะ
ในกระเป๋าเนี่ยนะ
พี่บ้าไปแล้วเหรอ
แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ
ดูชิกอยู่หน้าห้อง แถมหน้าต่างก็เสียอีก
เธอจะกลับไปนอนหรือไง
แล้วถ้าโดนจับได้ เธอจะทำยังไง
ฉันต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ
ก็เราไม่มีทางเลือกแล้วนี่
ก็ได้ เข้าก็ได้
โอเค เข้าไปเลยๆ
เข้าไปเลย
ระวังนะๆ
ฉันจะรีบเอาเธอออกมานะ
อดทนไว้นะ
ซอจิน! ซอจิน!
ฉันขอโทษ
- พี่ - ตาเถร
ตกใจหมดเลย
ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ
แล้วพี่จะเอากระเป๋านั่นไปไหน
ห้ะ
อ๋อ คือว่า... คือว่า...
อ๋อ พี่รู้ว่าเราจะเริ่มถ่ายกัน พี่ก็เลยยกมาให้สินะ
ขอบคุณนะ
ทำไมถึงหนักแบบนี้ล่ะ
ทำไมถึงหนักแบบนี้ นี่เธอเอามากี่ชุดเนี่ย
เงียบเหอะน่า
แล้วพี่ตามพวกเรามาทำไมน่ะ
- นั่นสิ - ห้ะ
ฉันแค่จะมาช่วยพวกแกน่ะ
ซูอา กระเป๋าหนักมากเลยใช่มั้ย
ฉันช่วยเข็นให้มั้ย
ดีเลย
ไปกันเถอะ
- เร็วๆ เข้าสิ - โอเค
โชคดีมากเลยนะ
ตอนแรกฉันเสียดายมากเลยที่พี่มาด้วยไม่ได้
โชคดีมากเลยนะ ที่ได้มาเจอกันที่นี่
นั่นสิ
ฉันไม่รู้เลยว่าเจ้าของที่นี่ จะเป็นเพื่อนของคุณฮยอนจุนด้วย
ว่าแต่ตอนนี้เราจะทำอะไรกันดีคะ
นี่ก็ยังเร็วไปที่จะกินข้าวเย็น
เรามาเล่นเกมกันดีมั้ยคะ
ดีเลยครับ แต่จะเล่นอะไรกันดี
เกม 007 มั้ยครับ
- เกมไฟฟ้า - เกมเดอะคิง
โธ่ๆ มาทริปแบบนี้กันทั้งที ก็ต้องเล่นตะกร้อกันสิ
ตะกร้อ
ตะกร้อเหรอครับ แต่ที่นี่มีแต่ผู้หญิงนะครับ
จะมาเล่นตะกร้อได้ยังไง
กีฬาเขาไม่มีแบ่งแยกชายหญิงนะครับ
เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจคุณผิดหรอก
ผมหมายความว่าทุกคนเหนื่อยกันแล้ว จะให้เล่นกลางแจ้งคงไม่ไหวมั้งครับ
ผมว่าเรามาเล่นเกมในร่ม ที่ต้องใช้ร่างกายกันดีมั้ยครับ
แต่ตะกร้อคือสิ่งสำคัญ ของการมาทริปเลยนะ ตะกร้อน่ะ
ว่ามั้ยครับ คุณยุนอา
จริงๆ แล้วฉันยังมึนๆ อยู่น่ะค่ะ คงไม่น่าจะเล่นตะกร้อไหว
มาเล่นเกมภาษากายกันดีมั้ยคะ
คุณดงกูก็มาเล่นด้วยกันสิคะ
ก็ได้ครับ
มันแน่อยู่แล้ว
จริงๆ แล้วฉันเล่นเกมนี้ไม่เก่งเลย
เราอยู่บ้านเดียวกันมาตั้งนานแล้ว
ไม่รู้ว่าคุณฮยอนจุนจะตอบได้มั้ย แต่ผมตอบคำถามของคุณได้แน่นอน
[ไข่ไก่]
ผมขอตอบๆ
ตดใช่มั้ย ตดชัวร์เลย
ผมขอตอบ
ชักโครก ต้องใช่แน่ๆ
คุณทำท่าท้องผูกใช่มั้ยล่ะ
- ไข่ไก่ - ถูกต้องค่ะ
ถูกต้อง
[กุ้ง]
โอ้ ผมขอตอบ
ซอมบี้ใช่มั้ย ซอมบี้แน่ๆ
ซอมบี้ที่กระดูกหักไง
กุ้ง
ถูกต้อง
นั่นคุณทำท่าอะไรน่ะ
ท่าอะไรเนี่ย
ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต
[ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต]
ต่อให้พรุ่งนี้โลกต้องล่มสลาย ฉันก็จะปลูกต้นแอปเปิล
ถูกต้อง
ว้าว คุณฮยอนจุนตอบเก่งมากเลย
นี่คุณทายได้ยังไงเนี่ย!
บ้าไปแล้ว เป็นไปได้ยังไง
จะถ่ายแล้วนะ
ดีมาก
ขออีกรูป
บิดเกินไป ขอท่าอื่นบ้าง
ดีมากๆ
ซอจิน ซอจิน!
พี่จุนกี
เธอไหวมั้ย
ฉันต้องอยู่ในนี้จนถึงเมื่อไหร่เหรอ
ฉันอึดอัดมาก ส่วนขาก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
ขอโทษทีๆ อดทนอีกนิดนะ
ฉันจะหาทางช่วยเธอเอง
พี่ พี่คุยกับใครอยู่เหรอ
ฮะ...
อ๋อ
คุยกับก้อนหินน่ะ
โธ่เอ๋ย แกคงลำบากมากสินะ ที่ทุกคนมาเหยียบย่ำแกไปมาแบบนี้
แกนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ
พูดอะไรของพี่เนี่ย ถอยไปหน่อยสิ
ฉันต้องเอาชุดอื่นมาถ่ายต่อ
ไม่ได้นะ!
ตกใจหมดเลย ทำไมถึงไม่ได้ล่ะ
ไม่ได้ๆ เปิดใบนี้ไม่ได้เด็ดขาด
อะไรของพี่ นั่นมันกระเป๋าฉันนะ ถอยไปเร็วๆ เลย
ฉันบอกว่าไม่ได้ไง ฉันให้ใบนี้เธอไม่ได้
ยังไงก็ไม่ได้!
พี่บ้าไปแล้วหรือไง
พี่เป็นอะไรของพี่ เอากระเป๋าคืนมานะ
ไม่ได้ๆๆ
เฮ้ย นั่นอะไร!
ฮะ...
เฮ้ย นั่นเขาทำอะไรของเขาน่ะ
ดูชิก นายรีบไปตามจับพี่จุนกีเร็วเข้า
พี่!
พี่! ทำอะไรของเขาวะเนี่ย
เขาหายไปไหนแล้ว
ทำไมต้องวิ่งหนีไปพร้อมกระเป๋าด้วย
นั่นน่ะสิ เขาบ้าไปแล้วมั้ง
ฉันว่าเขาไม่น่าอยู่แถวนี้นะ เราไปหาทางนั้นกันเถอะ
โอเค
พวกเขาไปแล้ว ซอจิน เรียบร้อยแล้ว
เรียบร้อยแล้วๆ
เฮ้ย ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
เฮ้ย
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
อย่าบอกนะ...
ซอจิน!
- [กุ้ง] - [ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต]
ความเบาหวิวเหลือทนของชีวิต...
พอเล่นเกมแล้ว รู้สึกหิวกันมั้ยคะ
เราจะกินอะไรกันดีนะ
งั้นเหรอครับ
งั้นทุกคนพักที่นี่ไปก่อนนะครับ
เวลามาทริปแบบนี้ เรื่องทำอาหารต้องยกให้ผู้ชายสิครับ
เดี๋ยวผมทำให้เองครับ
ช้าก่อน
ถ้างั้นผู้ชายตัวจริงอย่างคังดงกูขอทำด้วยก็แล้วกัน
คุณทำอาหารเป็นเหรอครับ
เป็นสิ
ผมเป็นซีอีโอของเกสต์เฮาส์มาตั้งหลายปี
เชฟธรรมดาสู้ฝีมือผมไม่ได้หรอก
จริงเหรอครับ งั้นก็มาทำด้วยกันสิครับ
ได้เลย จัดไป
ผมจะโชว์ฝีมือแบบลูกผู้ชายให้คุณดูเอง
คุณจะทำเมนูอะไรเหรอ
ผมว่าจะย่างเนื้อกับทำแกงกิมจิน่ะครับ
อ๋อ แกงกิมจิเหรอ
ผมก็ตั้งใจจะทำแกงกิมจิเหมือนกัน
ผมถนัดเมนูนี้มาก
แล้วคุณจะทำยังไง
แค่ใส่เนื้อกับกิมจิแล้วก็ต้ม
มันก็เสร็จแล้วไม่ใช่เหรอครับ
แกงกิมจิมันต้องใส่ปลาแมกเคอเรลลงไปด้วยสิ
แต่แกงกิมจิที่คนเกาหลี ชอบที่สุดคือแกงกิมจิหมูไม่ใช่เหรอ
คุณนี่ไม่รู้เรื่องซะเลยนะ
มาพนันกันมั้ยล่ะ ว่าแบบไหนจะอร่อยกว่ากัน
ได้เลยครับ
งั้นก็เริ่มเลย
ทำไมพวกคุณสองคนถึงทำแกงกิมจิเหมือนกันล่ะคะ
อ๋อ
พอดีวิธีการทำของผม กับของคุณฮยอนจุนไม่เหมือนกันน่ะครับ
เชิญทุกคนลองชิมดูและช่วยตัดสิน ให้หน่อยครับว่าหม้อไหนอร่อยกว่ากัน
พวกเราพนันกันไว้น่ะครับ
จริงเหรอคะ
งั้นขอชิมเลยนะคะ
อี๋ เลี่ยนมากเลย
มันต้องรสนี้แหละ รสนี้แหละใช่เลย
จริงด้วย
ฉันก็คิดว่าแกงกิมจิ มันต้องใส่เนื้อหมูมันถึงจะอร่อย
- แล้วคุณยุนอาล่ะครับ - ค่ะ
อร่อยมากเลยค่ะ
แล้วหม้อนี้ล่ะครับ
หม้อนี้ก็อร่อยค่ะ
แต่มันเลี่ยนไปนิดนึง
จริงๆ แล้วฉันไม่ค่อยชอบกินปลาเท่าไหร่
ทำไมเหรอคะ
คุณเป็นคนทำหม้อนี้เหรอคะ
แพ้ชนะมันไม่สำคัญหรอกครับ
แค่ทุกคนอร่อยก็พอแล้ว
ขอโทษนะคะ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
เดี๋ยวผมขอไปเดินเล่นนิดนึงนะครับ
อากาศก็ดี ลมก็เย็น
ฉันล่ะเกลียดไอ้ซงฮยอนจุนจริงๆ
ซงฮยอนจุนๆๆ
ไอ้เบื๊อกนี่! เพราะหมอนั่น ฉันถึงทำอะไรไม่ได้เรื่องเลยสักอย่าง
หมอนี้น่าจะไม่มีใครกิน เอาไปทิ้งเลยดีมั้ยคะ
ปล่อยไว้เถอะค่ะ เดี๋ยวฉันกินเอง
แต่พี่ไม่ชอบปลาไม่ใช่เหรอคะ
เอ๊ะ
เอ่อ...
แต่มันก็ดูน่ากินดีนะคะ
เดี๋ยวฉันกินเองค่ะ
ก็รู้นะว่าเขามันบ้า แต่ไม่คิดว่าจะหนักได้ขนาดนี้
ทำไมเขาต้องหอบกระเป๋าเราวิ่งหนีด้วยล่ะ
- เขายังสติดีอยู่ใช่มั้ย - ช่างเขาเถอะ
อย่าไปพยายามเข้าใจเขาเลย ยอมแพ้ซะเถอะ
เพราะเขาแท้ๆ เราถึงถ่ายต่อไม่ได้
อะไรของเขาก็ไม่รู้
โอ๊ะ พี่จุนกี
เอากระเป๋ามาให้ฉัน
อะไรนะ พี่คิดจะทำอะไรของพี่กันแน่
เอาให้ฉันเดี๋ยวนี้ เร็วเข้าสิ
พี่มีปัญหาอะไรกับกระเป๋าฉัน
ทำไมพี่ถึงทำอะไรแบบนี้
เอามาให้ฉันเถอะน่า
- ปล่อยนะ - เอากระเป๋ามาให้ฉัน
- ไม่ได้นะ! - เอามานี่!
เอามานะ ปล่อยกระเป๋าฉันนะ
ทำอะไรกันเนี่ย พี่ๆ
กระเป๋าของฉัน จะทำยังไงล่ะทีนี้
ซอ... ซอจิน!
ซอจิน!
ซอจินอะไรของพี่
ให้ตายสิ ซอจิน!
ซอจิน ไม่นะ ซอจิน!
ไม่นะ ซอจิน!
ซอจิน ซอจิน!
เดี๋ยวนะ ซอจินอะไร
ฉันก็ไม่รู้ พี่เขาบ้าไปแล้ว เราจะทำยังไงกันดี
ซอจิน!
ไม่ได้นะ ซอจิน
พี่จะเรียกหาซอจินทำไม
- พี่จุนกี! - ขึ้นมาเร็วเข้า
ขึ้นมาเร็วเข้า
ซฮอจิน ซอจิน!
เฮ้ย! นี่มัน...
เธอเป็นอะไรมั้ย
ฉันไม่เป็นไร ฉันโอเค
เดี๋ยวนะ นี่ซอจินเหรอ
ทำไม... ทำไมซอจินถึงมาอยู่ที่นี่ได้
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
อย่าบอกนะว่า...
มายากลเหรอ
ว้าว สุดยอดไปเลย พี่เล่นมายากลแบบนี้เป็นด้วยเหรอ
ห้ะ มายากลเนี่ยนะ เลิกพูดจาบ้าๆ ได้แล้ว
พี่จุนกี นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมซอจินถึงมาอยู่ที่นี่
คือว่าเรื่องนั้น...
พวกแกมาทำอะไรอยู่ตรงนี้
มีอะไร ทำอะไรกันอยู่เหรอ
- ดงกู - ทำอะไรกันอยู่เหรอ
อ้าว ซอจินนี่นา
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
เธอไม่ได้ไปทำข่าวงานศพเหรอ
พี่...
- คือว่า... - เดี๋ยวนะๆ
ทำไมอยู่ดีๆ ก็มีลางสังหรณ์แปลกๆ นะ
ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ากำลังจะได้รู้ อะไรบางอย่างที่ฉันจะต้องอึ้งสุดๆ
คือว่า...
เรื่องมัน...
พี่
เราพอแค่นี้เถอะนะ บอกความจริงพวกเขาไปเถอะนะ
บอกความจริงอะไร
หมายความว่ายังไง
เอ่อ คือ...
คือว่า...
จริงๆ แล้ว...
พี่จะตะกุกตะกักอีกนานมั้ย ก็ได้ งั้นก็ช่างมันเถอะ
ไอ้คนไม่ได้เรื่อง
นั่นอะไร
พวกเธอสองคนกำลังทำอะไร
ทำไมต้องจับมือกันด้วย
ดงกู
ฉันชอบซอจิน
เฮ้ย
ว่าไงนะ
พี่หมายความว่ายังไง
ฉันอีจุนกี
ชอบคังซอจิน น้องสาวของแก
ไม่สิ
ฉันรักเธอ
อะไรนะ
รักเหรอ
เดี๋ยวฉันขอสรุปก่อนนะ
พี่กับซอจินรักกันงั้นเหรอ
พี่พูดจริงเหรอ
ใช่ ฉันรักซอจิน
เพราะงั้น...แกจะฆ่าหรือไว้ชีวิตฉัน
ก็แล้วแต่แกเลย
ฆ่าหรือไว้ชีวิตเหรอ
ก็ได้
งั้นผมจะฆ่าพี่ให้ตายไปเลย
พี่ทำแบบนี้ได้ยังไง กล้าดียังไงมาทำแบบนี้กับน้องผม
ไอ้คนชั่ว พี่รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกมาสิ!
พวกพี่หลอกผมมานานแล้วเหรอ
- คังซอจิน จากนี้ไป เธอไม่ใช่น้องสาวฉันอีกแล้ว - ดงกู ขอคุยด้วยหน่อย
งั้นฉันก็ไม่รู้จักด้วย
ไม่ต้องมาคุย ไม่ต้องมาทักทายกันอีก
ถ้าพี่ไม่ยอมให้เราสองคนคบกัน ฉันจะไม่โกนหนวดอีกเด็ดขาด
อะไรนะ
เขาเป็นเหมือนพัคโบกอม แห่งโลกแฟชันเลยนะ
ฉันชื่อมินซูอา
เจ้าจมูกอักเสบนิสัยไม่ดี
นี่มันกลิ่นอะไรเนี่ย
โคตรเหม็นเลย
- ขอโทษค่ะ - ผมไม่มีอารมณ์ถ่ายแบบแล้ว
รอตรงนี้นะ
ไอ้คนเฮงซวย!
คุณยุนอาอยากจะฉลอง พวกเราก็เลยจะออกไปดื่มกัน
งั้นก็ไปกันให้หมดเลย
คุณมีอะไรจะบอกฉันเหรอคะ
ครับ คือ...
ผมคิดว่าซงฮยอนจุนก็เป็นคนดีเหมือนกัน
คุณดงกู คุณนี่มันทึ่มจริงๆ
คุณยุนอา
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย